Mickoski në OKB: Shtetet e vogla nuk mund të përballojnë gabimet gjeopolitike që fuqitë e mëdha mund t’i korrigjojnë

Në fjalimin e tij në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së, kryeministri Hristijan Mickoski theksoi rëndësinë e respektimit të rregullave ndërkombëtare, duke nënvizuar se edhe shtetet e vogla duhet të kenë dinjitet dhe zë të barabartë në skenën ndërkombëtare.

FJalimi i plotë:
Zoti President,
Zoti Sekretar i Përgjithshëm,
Shkëlqesi,
Zonja dhe zotërinj,

Një fëmijë që këtë vjeshtë do të ulet për herë të parë në bankën e shkollës, në vitin 2040 do të jetë një i ri në prag të moshës së pjekurisë. Nuk e dimë saktësisht se si do të duket bota në të cilën do të jetojë. Por tashmë e dimë se ajo do të jetë ndryshe nga bota jonë.

Inteligjenca artificiale do t’i transformojë profesionet, industritë dhe mënyrat se si merren vendimet. Energjia do të funksionojë sipas një rendi dhe logjike të re. Ndryshimet klimatike do të ndikojnë në ekonomitë, bujqësinë, qytetet dhe lëvizjen e njerëzve. Ndryshimet demografike do të riformësojnë tregjet e punës dhe sistemet e mbrojtjes sociale. Siguria nuk do të varet më vetëm nga ushtritë dhe kufijtë, por edhe nga rrjetet energjetike, qendrat e të dhënave, kabllot, satelitët, algoritmet dhe besimi në informacionin që marrim çdo ditë.

E megjithatë, sot, ndërsa përgatitemi për atë të ardhme, miliona njerëz jetojnë në mes të luftës ose nën kërcënimin e saj. Më shumë se njëqind milionë njerëz janë zhvendosur me forcë. Më shumë se 270 milionë fëmijë dhe të rinj nuk ndjekin shkollën.

Ky është paradoksi i kohës sonë. Njerëzimi nuk ka pasur kurrë mundësi kaq të mëdha shkencore dhe teknologjike. E megjithatë, kurrë më parë nuk ka qenë kaq e qartë se fuqia teknologjike nuk krijon automatikisht edhe mençuri politike.

Prandaj, pyetja e vërtetë përpara kësaj Asambleje nuk është vetëm se si do t’i menaxhojmë krizat në vitin 2026. Pyetja e vërtetë është: çfarë rendi ndërkombëtar do t’i lëmë brezit që sot nis shkollën?

Për një vend të vogël si imi, kjo nuk është një pyetje akademike. Kjo është çështje mbijetese.

Tridhjetë e tre vjet më parë, kur u bëmë pjesë e Kombeve të Bashkuara, bota dukej shumë ndryshe. Lufta e Ftohtë kishte përfunduar. Ekzistonte shpresa se po fillonte një epokë e re – një epokë në të cilën bashkëpunimi gradualisht do ta zëvendësonte konfliktin.

Rajoni ynë, megjithatë, jetonte në një realitet krejt tjetër. Jugosllavia po shpërbëhej me gjakderdhje. Luftërat zhvilloheshin menjëherë pas kufijve tanë. Frika se dhuna mund të përhapej ishte reale.

E megjithatë, vendi im zgjodhi paqen. Zgjodhi stabilitetin. Në ato rrethana, në territorin tonë, Kombet e Bashkuara bënë diçka që deri atëherë nuk e kishin bërë kurrë: krijuan misionin e parë parandalues paqeruajtës në historinë e Organizatës.

Kjo përvojë la një mësim të thellë në kujtesën tonë kombëtare, një mësim të cilit do t’i rikthehem në fund të fjalimit tim.

Paqja nuk fillon kur përfundon lufta. Paqja fillon kur politika është mjaftueshëm e mençur për ta parandaluar luftën që të fillojë fare.

Ndoshta pikërisht për këtë arsye, vendet e vogla ndonjëherë e shohin ndryshe politikën ndërkombëtare.

Fuqitë e mëdha kanë hapësirë për kthesa strategjike që shtetet e vogla thjesht nuk e kanë. Për një fuqi të madhe, një vlerësim i gabuar gjeopolitik mund të nënkuptojë ndryshimin e strategjisë. Por për një vend të vogël, i njëjti gabim mund të nënkuptojë një dekadë të humbur.

Prandaj, nuk mund t’ia lejojmë vetes të jemi indiferentë ndaj rregullave. As nuk mund të besojmë se rregullat do të mbrohen vetë.

Bota që po formësohet përpara nesh është një botë e konkurrencës më të ashpër. Fuqia po rishpërndahet. Marrëdhëniet ndërmjet fuqive të mëdha gjithnjë e më shumë formësohen nga tregtia, teknologjia, energjia, lëndët e para kritike, rrugët e transportit dhe infrastruktura digjitale.

Ajo që deri dje e quanim ndërvarësi ekonomike, sot gjithnjë e më shumë e shohim edhe si çështje të sigurisë kombëtare. Globalizimi nuk po zhduket. Ai po riformësohet. Zinxhirët e furnizimit po ndryshojnë. Prodhimi po bëhet sërish çështje gjeopolitike.

Shtetet nuk pyesin vetëm se ku diçka mund të prodhohet më lirë, por edhe kujt mund t’i besohet; jo vetëm nga vjen energjia, por edhe nëse ajo do të jetë e disponueshme kur të shpërthejë një krizë; jo vetëm kush po zhvillon gjeneratën e ardhshme të teknologjive, por edhe kush do t’i vendosë rregullat sipas të cilave ato do të funksionojnë.

Edhe aleancat po ndryshojnë nën presionin e së njëjtës botë.

Qytetarët maqedonas e dinë se ku përkasin. Ne jemi aleat në NATO. Shtetet e Bashkuara të Amerikës janë partneri ynë strategjik. Anëtarësimi i plotë në Bashkimin Evropian është përcaktimi ynë strategjik.

Këto nuk janë tri politika të ndara. Është një orientim i vetëm gjeopolitik, i themeluar mbi demokracinë, sigurinë kolektive, sundimin e ligjit dhe ekonominë e hapur.

Në kohë pasigurie, përgjigjja jonë nuk është paqartësia strategjike. Përgjigjja jonë është qartësia.

Por qartësia në aleancat tona nuk do të thotë t’i kthejmë shpinën botës. Përkundrazi. Pikërisht një shtet që është i sigurt në zgjedhjet e veta demokratike dhe strategjike mund të bisedojë dhe të bashkëpunojë me më shumë vetëbesim edhe me vende që kanë histori të ndryshme, interesa të ndryshme dhe pikëpamje të ndryshme politike.

Bota nuk ka nevojë për një tjetër ndarje në kampe të përhershme. Ajo ka nevojë për konkurrencë me kufij dhe me rregulla që të gjithë duhet t’i respektojnë. Aleanca që marrin përgjegjësi. Dhe institucione ndërkombëtare që mbeten hapësirë për dialog pikërisht atëherë kur dialogu është më i vështirë.

Prandaj, Kombet e Bashkuara janë të rëndësishme.

Jo sepse mund ta zgjidhin çdo konflikt. Është e qartë se nuk mund ta bëjnë këtë. Jo sepse çdo rezolutë zbatohet. Është e qartë se kjo nuk ndodh gjithmonë.

Por kjo nuk duhet të na dekurajojë. Duhet ta forcojë vendosmërinë tonë për t’i mbrojtur Kombet e Bashkuara dhe rregullat mbi të cilat ato janë themeluar, si dhe për të mbështetur multilateralizmin e bazuar në vlera, respekt të ndërsjellë dhe rregulla.

Sepse një botë pa një vend ku të gjitha shtetet, pavarësisht nga madhësia e tyre, mund të ulen nën të njëjtën çati dhe t’u referohen të njëjtave parime, do të ishte edhe më e rrezikshme se bota që shohim sot.

Në vitin 1954, Dag Hammarskjöld na kujtoi një mendim: “Kombet e Bashkuara nuk janë krijuar për të na çuar në parajsë, por për të na shpëtuar nga ferri.”

Shtatë dekada më vonë, është e rëndësishme ta kuptojmë thelbin e kësaj deklarate. Nga Kombet e Bashkuara nuk duhet të kërkojmë përsosmëri. Duhet të kërkojmë efektivitet.

Të kenë aftësinë për të parandaluar dhe ndërmjetësuar. Aftësinë për të mbrojtur dinjitetin njerëzor. Dhe, së fundmi, aftësinë për t’i mbrojtur parimet edhe kur zbatimi i tyre është politikisht i papërshtatshëm.

Sot, besimi në sistemin ndërkombëtar është i kërcënuar pikërisht sepse shumë njerëz, me të drejtë, ndiejnë se rregullat nuk vlejnë njësoj për të gjithë. Se fuqia ndonjëherë ka përparësi ndaj parimit. Se detyrimet janë të kushtëzuara. Se marrëveshjet zgjasin vetëm për aq kohë sa interesat mbeten të pandryshuara.

Për shtetet e vogla, ky është një realitet veçanërisht i rrezikshëm.

Historia jonë na ka mësuar se kompromiset ndërkombëtare janë shumë të vështira dhe se paqja, stabiliteti dhe integrimi kërkojnë guxim politik dhe sakrifica të mëdha.

Dhe, pa pasur qëllim të tingëlloj si dikush që jep mësime, nëse dikush dëshiron të shohë një shembull të një vendi që disa herë ka hequr dorë nga diçka që natyrshëm i takon si një e drejtë themelore – diçka që shumë njerëz e marrin si të mirëqenë – mjafton të shikojë historinë e re të kombit tim.

Një histori e karakterizuar nga sfida, nga rreziqe sigurie të përmasave rajonale, nga kompromise dhe lëshime të vazhdueshme të bëra në emër të paqes, bashkëpunimit dhe qëllimeve më të larta të integrimit – shpesh me çmimin e ndjenjës sonë më themelore për dinjitet dhe drejtësi.

Morëm vendime vërtet të vështira. Vazhduam përpara edhe kur proceset zgjatën më shumë sesa një brez qytetarësh mund ta priste në mënyrë të arsyeshme.

Por pikërisht për këtë arsye, duke i parë ato vendime nga një distancë kohore dhe me një vetëdije të qartë për realitetin, sot mund të them me përgjegjësi se besimi nuk mund të jetë pafundësisht një detyrim i njëanshëm.

Nëse nga shtetet e vogla pritet t’i respektojnë rregullat, atëherë rregullat duhet t’u sigurojnë edhe atyre parashikueshmëri. Nëse nga kandidatët për anëtarësim në një organizatë kërkohet të përmbushin kritere të caktuara, atëherë përmbushja e këtyre kritereve duhet të çojë drejt përparimit. Nëse u kërkojmë qytetarëve t’u besojnë institucioneve, atëherë institucionet duhet të tregojnë se fjala e tyre ka vlerë dhe se detyrimet e marra zgjasin.

Rregulli që vlen sot nuk mund të jetë nesër ndryshe vetëm sepse ka ndryshuar raporti i forcave. Dhe një detyrim i marrë përsipër nuk mund të jetë një leverdi e përkohshme politike. Ai duhet të jetë themeli mbi të cilin njerëzit do të mund ta planifikojnë të ardhmen e tyre.

Nga qytetarët tanë kërkojmë të besojnë te bashkëpunimi, te marrëdhëniet e fqinjësisë së mirë, te kompromisi dhe te respekti i ndërsjellë.

U themi se paqja e qëndrueshme vlen më shumë se një fitore politike afatshkurtër; se respektimi i marrëveshjeve është shenjë force dhe mençurie, se kjo është rruga e drejtë dhe jo shenjë dobësie; se integrimi evropian dhe euroatlantik nënkupton pranimin e rregullave që vlejnë njësoj për të gjithë.

Por ky argument bëhet shumë më i vështirë për t’u mbrojtur kur qytetarët shohin se në marrëdhëniet ndërkombëtare parimi ndonjëherë i lëshon vendin fuqisë; se kriteret mund të ndryshohen ndërkohë që procesi tashmë ka filluar; ose se nga disa kërkohet një konsistencë të cilën të tjerët nuk ia kërkojnë gjithmonë vetes.

Nuk mund t’u themi njerëzve: “Besojuni rregullave”, kur ata shohin se rregullat nuk vlejnë njësoj për të gjithë. Nuk mund t’i bindim se kompromisi është virtyt nëse çdo kompromis sjell një kërkesë të re. Dhe nuk mund të presim besim në institucionet ndërkombëtare nëse qytetarët fillojnë të besojnë se fatin e tyre e përcakton më shpesh pesha politike e shtetit të tyre sesa forca e parimit të pranuar bashkërisht.

Kjo është çështje legjitimiteti.

Sepse autoriteti ynë si liderë të zgjedhur nuk buron vetëm nga funksioni. Ai buron nga njerëzit që na zgjedhin, që kërkojnë përgjegjësi nga ne dhe që çdo ditë e krahasojnë atë që u themi me atë që shohin.

Dhe sot ata shohin më shumë se kurrë më parë.

Jetojmë në një kohë kur informacioni përshkon botën për disa sekonda. Asnjëherë më parë njerëzimi nuk ka pasur qasje në kaq shumë njohuri. Por asnjëherë më parë nuk ka qenë i ekspozuar ndaj kaq shumë manipulimeve, gjysmë të vërtetave, imazheve të fabrikuara, propagandës dhe dezinformimit të organizuar.

Pikërisht për këtë arsye, politika po hyn në një epokë të re, më të vështirë dhe më komplekse.

Detyra jonë nuk është më vetëm t’i informojmë qytetarët. Ne duhet ta meritojmë besimin e tyre.

Nuk mjafton t’u themi se çfarë është e vërtetë. Duhet të ndërtojmë institucione të cilave ata mund t’u besojnë edhe kur e vërteta është e pakëndshme për të gjithë. Nuk mjafton t’u flasim për vlera. Duhet të tregojmë se këto vlera kanë kuptim dhe se mbrojtja e tyre ka një çmim – edhe kur kjo kërkon durim, kapital politik ose zgjedhjen e rrugës më të vështirë.

Jemi të thirrur t’i bindim shoqëritë tona se bashkëpunimi është më i mirë se izolimi, se sundimi i ligjit është më i mirë se veprimi i njëanshëm, se kompromisi është më i mirë se konflikti dhe se institucionet janë më të mira se sundimi i forcës së zhveshur.

Por, që kjo bindje të ketë peshë, edhe vetë duhet të jemi të qëndrueshëm.

Vlerat nuk ruhen me fjalime. Ato ruhen kur mbrohen pikërisht në momentin kur është më e lehtë të braktisen.

Dhe ndoshta kjo është sfida më e madhe e kohës sonë.

Bota po ndryshon me një shpejtësi të jashtëzakonshme. Qendrat e fuqisë po zhvendosen. Teknologjia po ndryshon. Marrëdhëniet ekonomike po ndryshojnë. Doktrinat e sigurisë po ndryshojnë. Aleancat po ndryshojnë. Historia po përshpejtohet sërish.

Në periudha të tilla, ekziston gjithmonë tundimi për të shpallur se parimet e vjetra nuk janë më praktike; se e drejta duhet t’i përshtatet fuqisë; se vlerat janë një luks që mund të presë derisa kriza të kalojë.

Por pikërisht atëherë kemi më shumë nevojë për to.

Sepse, nëse në kohë ndryshimesh heqim dorë nga rregullat që na kanë mbrojtur në kohë stabiliteti, nuk do të fitojmë më shumë liri. Do të trashëgojmë një botë në të cilën çdo vendim i ardhshëm do të varet nga ai që ka më shumë fuqi në një moment të caktuar.

Dhe një botë e tillë është veçanërisht e rrezikshme për shtetet e vogla.

Prandaj, detyra jonë si liderë nuk është t’u premtojmë popujve tanë një botë pa padrejtësi, pa zhgënjime dhe pa interesa të kundërta. Një botë e tillë nuk ekziston.

Detyra jonë është shumë më e vështirë.

Ta ruajmë besimin te rregullat edhe kur është e qartë se ato shkelen. Ta mbrojmë bashkëpunimin edhe kur konflikti duket më popullor. Ta ruajmë besimin në institucione, jo duke u kërkuar njerëzve të shohin më pak me vëmendje ose të bëjnë më pak pyetje, por duke i bërë institucionet më të denja për besimin e tyre.

Dhe të mos lejojmë që zhgënjimi nga papërsosmëritë e rendit ndërkombëtar të na çojë drejt diçkaje shumë më të keqe: një bote në të cilën nuk ka fare rend.

Kjo, sipas meje, është një nga përgjegjësitë më të mëdha politike dhe morale të brezit tonë.

Kjo vlen për sistemin ndërkombëtar. Dhe vlen edhe për Evropën.

Ne nuk do të heqim dorë nga ideja evropiane vetëm sepse rruga evropiane ka qenë e vështirë. Bashkimi Evropian për ne mbetet shtëpia jonë e natyrshme politike, ekonomike dhe institucionale.

Dhe kemi punë edhe në vendin tonë. Duhet ta forcojmë sundimin e ligjit. Të ndërtojmë institucione më efikase. Të ndërtojmë një ekonomi më konkurruese. Dhe ta forcojmë besimin e qytetarëve në shtetin e tyre.

Kjo është përgjegjësia jonë dhe nuk do t’ia kalojmë Brukselit.

Në të njëjtën kohë, presim që integrimi evropian të mbetet një proces i bazuar në merita dhe kritere të matshme, dhe jo një proces në të cilin çështjet dypalëshe mund ta zhvendosin vazhdimisht objektivin.

Nuk kërkojmë një rrugë më të lehtë. Kërkojmë një rrugë të rregulluar me rregulla. Nuk kërkojmë standarde më të ulëta. Kërkojmë që standardet të mbeten standarde.

Kjo është po aq e rëndësishme edhe për kredibilitetin e Evropës, në një kohë kur pesha e saj gjeopolitike gjithnjë e më shumë do të varet nga aftësia për t’i shndërruar angazhimet e saj në rezultate konkrete politike, nga vendosmëria për t’i mbrojtur vlerat për të cilat angazhohet dhe për të mbetur këmbëngulëse në avancimin e tyre, pavarësisht sfidave të shumta me të cilat përballet.

Shkëlqesi,

Rendi i ardhshëm ndërkombëtar nuk do të formësohet vetëm në fushëbeteja apo në sallat diplomatike. Ai do të formësohet edhe në laboratorë. Në shkolla. Në fabrika. Në rrjetet energjetike. Në qendrat e të dhënave.

Dhe në aftësinë e shoqërive për t’i kuptuar ndryshimet që sjell teknologjia.

Inteligjenca artificiale nuk është më temë e së ardhmes. Ajo është infrastrukturë e së tashmes.

Sot bota po e njeh sërish vlerën e qëndrueshmërisë. Të energjisë së sigurt. Të infrastrukturës. Të rrugëve të diversifikuara të transportit. Të zinxhirëve të afërt dhe të besueshëm të furnizimit.

Për ne, zhvillimi intensiv i Korridoreve VIII dhe X është pjesë e një vizioni më të gjerë evropian: për të lidhur më mirë Detin Adriatik, Detin e Zi dhe Detin Egje me Evropën Qendrore; për t’u siguruar mallrave, energjisë dhe njerëzve më shumë rrugë dhe lidhje më të mira; dhe që rajoni të bëhet i lidhur në aspektin infrastrukturor, në vend që të mbetet në periferi gjeopolitike.

Gjeografia jonë nuk duhet të jetë fati ynë.

Ajo mund të bëhet përparësia jonë nëse ndërtojmë institucionet dhe infrastrukturën që do ta shndërrojnë pozitën tonë gjeografike në ndërlidhje.

Në të njëjtën kohë, duhet t’i qasemi ndryshe edhe migracionit.

Migracioni fillon atje ku nuk ka siguri, punësim, arsim, qasje në ujë, perspektivë ose besim se e nesërmja do të jetë më e mirë se e sotmja. Ai nuk është vetëm çështje kufijsh. Politika e përgjegjshme duhet t’i lidhë sigurinë, dinjitetin njerëzor, zhvillimin dhe nevojat reale të tregjeve të punës.

Edhe politika klimatike do të duhet të mbështetet më fuqishëm në realitet.

Tranzicioni i gjelbër është i domosdoshëm.

Por, nëse e bëjmë atë të papërballueshëm nga pikëpamja sociale, do ta humbasim mbështetjen politike të nevojshme për zbatimin e tij. Nëse e bëjmë teknologjikisht të varur nga një numër i vogël burimesh, do të krijojmë sfida të reja ndërkohë që zgjidhim të vjetrat. Nëse presim që vendet më të varfra të ecin me të njëjtin ritëm, pa u siguruar atyre qasje të barabartë në kapital dhe teknologji, do të krijojmë padrejtësi në vend të tranzicionit.

Prandaj, politika e ardhshme klimatike duhet të jetë njëkohësisht politikë mjedisore, ekonomike dhe sociale.

Zoti President,

E gjithë kjo na kthen te tema qendrore e kësaj seance: besimi.

Besimi nuk është një ndjenjë që mund të krijohet me miratimin e një rezolute. Ai është rezultat. Ndërtohet kur institucioni e përmbush qëllimin për të cilin është themeluar.

Prandaj, reforma e Kombeve të Bashkuara është e domosdoshme. Që Organizata të bëhet më e aftë. Për të arritur rezultate më të mira. Dhe, sigurisht, jo për ta zëvendësuar përgjegjësinë e shteteve kombëtare, por për të vepruar atje ku nevojitet veprim i përbashkët.

Multilateralizmi nuk fillon në Nju Jork. Ai fillon me cilësinë e shteteve që vijnë në Nju Jork.

Shkëlqesi,

Ne jemi një vend i vogël. Por refuzojmë që madhësia e territorit tonë ta përcaktojë përmasën e ambicies sonë.

Ambicia jonë është të bëhemi një shtet serioz. Një shtet të cilit aleatët e tij mund t’i besojnë. Një shtet ku të rinjtë mund ta planifikojnë të ardhmen e tyre. Një shtet që respekton diversitetin dhe karakterin multikulturor të shoqërisë së tij. Një shtet mjaftueshëm i sigurt në vetvete për ta mbrojtur identitetin e vet, pa e mohuar identitetin e të tjerëve. Një shtet që e njeh historinë e tij, por nuk është rob i saj. Dhe një shtet që nuk pret që të tjerët ta ndërtojnë në vend të tij.

Për mua, ky është sovraniteti modern. Jo izolim, por aftësi.

Këtë vit, Sekretari i Përgjithshëm António Guterres na kujtoi se Karta fillon me fjalët: “Ne, popujt”. Dhe shtoi: “Jo ne, të fuqishmit. Jo ne, fituesit”.

Në këto pak fjalë qëndron arsyeja përse një vend i vogël evropian vazhdon të besojë në këtë Organizatë, edhe kur është i zhgënjyer prej saj.

Sepse alternativa ndaj një bote të qeverisur sipas rregullave nuk është një botë në të cilën të gjithë janë të lirë. Është një botë në të cilën më të fuqishmit janë më të lirë. Ndërsa të gjithë të tjerët varen nga vullneti i tyre i mirë.

Një botë e tillë mund të duket për një çast efikase. Por kurrë nuk është e qëndrueshme.

Para rreth tri dekadash, Kombet e Bashkuara erdhën në vendin tonë me një ide të re: se bashkësia ndërkombëtare nuk duhet të presë që dhuna të fillojë përpara se të veprojë.

Sot, edhe një herë, kemi nevojë për të njëjtën mençuri politike.

Nuk duhet të presim që teknologjia të krijojë pabarazi të reja përpara se të vendosim rregulla. Nuk duhet të presim që të rinjtë të largohen përpara se të ndërtojmë shoqëri në të cilat ata do të shohin një të ardhme për të cilën ia vlen të qëndrojnë. Nuk duhet të presim që institucionet ta humbin të gjithë besimin e publikut përpara se t’i reformojmë.

Dhe nuk duhet të presim që bota të ndahet plotësisht në blloqe kundërshtare përpara se ta rizbulojmë vlerën e dialogut.

Ai fëmijë me të cilin e fillova fjalimin tim do të jetë katërmbëdhjetë vjet më i madh kur bota të hyjë në vitin 2040.

Askush prej nesh sot nuk mund t’i premtojë atij fëmije një botë paqësore. As një botë pa kriza. As një botë pa konkurrencë.

Por mund t’i lëmë diçka tjetër.

Një botë në të cilën fuqia nuk është argumenti i vetëm. Një botë në të cilën dija nuk është privilegj i pak njerëzve. Një botë në të cilën aleancat krijojnë siguri dhe jo linja të reja frike. Një botë në të cilën teknologjia i shërben njerëzimit. Dhe një botë në të cilën një shtet i vogël ka të drejtën për të njëjtin dinjitet, të njëjtat rregulla dhe të njëjtin zë si një fuqi e madhe.

Ky është premtimi që ia vlen të rinovohet.

Jo sepse jemi naivë përballë botës ashtu siç është. Por sepse jemi mjaftueshëm realistë për të kuptuar se çfarë ndodh kur bota i lihet vetëm fuqisë.

Maqedonasit dhe qytetarët maqedonas do ta marrin përsipër pjesën e tyre të përgjegjësisë.

Ju faleminderit.